باز هم ایام پر داغ فاطمیه شد. چند سالی هست که در هیئت مان با این شعر سینه می زنیم. حیفم آمد اینجا نگذارمش. فقط امیدوارم کامل باشد، چون از نوار هیئت پیاده اش کردم...

فاطمیه غم عظماست هنوز

شیعه شرمنده مولاست هنوز

خیز تا کوی بنی هاشمیان

کوچه پرفتنه و غوغاست هنوز

شعله ای در کف هر نامردیست

نه دگر جای تماشاست هنوز

خانه می سوزد و زهرا تنهاست

کیست در شاید و اماست هنوز

سالها رفته ز بی یاری حق

پشت در فاطمه تنهاست هنوز

دست زهرا ز رمق افتاده

ریسمان گردن مولاست هنوز

ناله ای می شنوم از پس در

میخ در سینه زهراست هنوز

سند غصب ولایت رخ توست

جای آن پنجه هویداست هنوز

غربت فاطمه عالمگیر است

کربلا ورد زبانهاست هنوز

وادی علقمه را خوب بگرد

مردی آنجاست که سقاست هنوز

کودکان واعطشا می گویند

آب مهریه زهراست هنوز

ساقیا گرچه دو تیر است در آن...

چشمهای تو چه زیباست هنوز

علمی روی زمین افتاده

که بر آن دست تو پیداست هنوز

***

شیعه را لایق مهدی گردان

مادرش منتظر ماست هنوز...

امشب که شب آغاز ولایت امام عصر (عجل الله فرجه الشریف) هم هست، بدجوری دلم هوایی شده. دیدم دستم که به ضریح نمی رسد، لااقل بیایم سری به این سنگفرشهای حرم بزنم که خیلی وقتها تنها سنگ صبورم بوده اند؛ دیدم آقای محمدرضا راضی این شعر را به این وبلاگ هدیه کرده. کمی طولانی است، اما من که خیلی لذت بردم:

پیش کریم ها کمری خم نمی شود

باز هم همان درد کهنه قدیمی و بی توفیقی و بی حالی و بی عاری و چند ماه بدون پست ماندن وبلاگ...

اما می دانید خوبی اش به چیست؟! اینکه آقا اصلا مثل ما نیست! نه تنها مثل ما نیست، بلکه به ما هم نگاه نمی کند! یعنی کاری به کار ما ندارد! اشتباه برداشت نکنید، از اون لحاظ گفتم؛ یعنی نگاه به بی معرفتی و نامردی و... ما نمی کند، کاری به کار گنهکاری و بی چشم و رویی ما ندارد، کار خودش را می کند:

عادتکم الاحسان و سجیتکم الکرم...

جای همه دوستان خالی، حدود چند هفته پیش نایب الزیاره همه عاشقان شاه خراسان بودیم. از آن روزهایی که این وبلاگ را راه انداخته ام، خیلی می گذرد، خیلی چیزها عوض شده، نکته جالبش اینجا بود که پسرم (محمدحمزه) توی حرم امام رضا راه افتاد! خلاصه زیارت عجیب و متفاوتی بود ایندفعه. بگذریم...

این شعر از محمدجواد شرافت خیلی سرحالم آورد، خدا نفسش را روز به روز گرمتر کند:

نه دعبلم نه فرزدق که شاعرت باشم

که شاعرت شده مقبول خاطرت باشم

نه آهوام نه کبوتر که ضامنم باشی

ویا پرنده ی صحن مجاورت باشم

نه آن دلی که به معنا رسم نه آن چشمی

که مثل آینه حیران ظاهرت باشم

ولی زلطف مرا هم گدای خویش بخوان

که با تو صاحب دنیا و آخرت باشم

همیشه سفره ی مهمان نوازی ات باز است

اجازه میدهی ام گاه زائرت باشم؟

اجازه میدهی ام گاه از تو بنویسم؟

به عمر چند غزل -آه- شاعرت باشم

بعدالتحریر: یک اتفاق جالب! دقیقا همان شب که این پست را از سیدمحمدجواد شرافت گذاشتم، ایشان مهمان هیئت ما شدند، با این غزل مهدوی که حال و هوایی به مجلس داد...

دیگر دارم به این نتیجه می رسم که واقعا نوشتن در این وبلاگ هم مثل زیارت حرم، دعوت و توفیق و... می خواهد! تا به خودم می آیم، می بینم چند ماهی است که نشده مطلب جدیدی بگذارم.

اما این دفعه این شعر را از خانم فاطمه نانیزاد گذاشتم که پریشب در محضر حضرت آقا خوانده شد. انصافا زیباست...

همچون نسیم صبح و سحرگاه می رود
هر كس میان صحن حرم راه می‌رود

از هر چه غصه دارد وغم می شود رها
هر سائلی به خدمت این شاه می‌رود

وقتی فرشته‌های حرم بال می‌زنند
از سینه‌های شعله زده آه می‌رود

اینجا بهشت روی زمین فرشته‌هاست
از كوی تو فرشته به اكراه می‌رود

خورشید در طواف حرم، وه! چه دیدنیست
هر شب به پای‌بوسی آن ماه می‌رود

باب‌الجواد راه ورودی به قلب توست
حاجت رواست هركه از این راه می‌رود

فقط خود آقا می داند چقدر دلم برای حرم تنگ شده! نزدیک دو سال شده که توفیق نداریم...

باز هم شعری از محسن ناصحی:

مثل کبوتران شما گرچه می پرم

آنها کبوترند و من از جنس دیگرم

دیوارها فضای دلم را گرفته اند

دیگر هوای پرزدن افتاده از سرم

این شهر بسته بال مرا؛ این حصارها

تا آسمان کشیده شده در برابرم

گاهی برای بال زدن، آسمان کم است

یا صحن قدس باید و یا گنبد حرم

آقای من! ببخش اگر بال من شکست

بر من مگیر خرده اگر کم میاورم

این روزها ببخش اگر دیر میرسم

گاهی اسیر خانه و فرزند و همسرم

مثل کبوتران شما   نه ! هنوز  نه

مانده است تا قبول کنی یک کبوترم

ه تازگی کتابی به دستم رسیده به نام «غزل مرثیه»؛ گزیده اشعار عاشورایی شاعران جوان. ظاهرا این کتاب به کوشش آقای رضا جعفری جمع آوری شده است. واقعا محشر است این کتاب! به دوستانی که هنوز این کتاب را ندیده اند، توصیه می کنم حتما آن را تهیه کنند...

در این شب جمعه و حال و هوای کربلایی، این شعر از آقای محسن ناصحی که اولین بار در این کتاب آن را دیدم تقدیم می کنم:

از دو گلدسته تا دو گلدسته، سيصد و سيزده قدم با تو

من پر از رفت و آمدم هر روز، در مسيري كه مي رسد تا تو

از مسيري كه سمت صحرا خشك، تا مسيري كه سمت دريا خيس

چقَدَر خيره مانده سمت تو آب، چقدر خيره اي به سقا تو

قسمت اين بود كه مسافر نه! قسمت اين بود تا كبوتر نه!

شايد اصلا قرارمان اين بود، كه به هر شكل ممكن ... اما تو

قسمتم را خودت ورق زده اي، تُك نوشتِ مرا نوشته اي و

قسمت اين شد كه بي سرت باشم، مثل روزي كه روي ني ها تو

اي زيارتگهِ خدا حرمت! از عبادت هدف زيارت توست

«لا اله به جز خدا» از من؛ از خدا: «لا اله الا تو»!

از دو بيتي گذشته كار دلم، غزل آلوده ام نگاه تو را

هر كجا بنگرُم تو را بينُم: گر به صحرا و گر به دريا، تو!

كودكم داشت قبل از اين يك شب، خواب مي ديد التماسش را

زير لب كودكانه مي گفتت، روي چشمام بزار پاهاتو

بوي سيب تو در هوا پيچيد، خواب در كودكم شكوفا شد

رفت و برگشت از دبستانت، آمد و خواند: آب، بابا، تو!

رعد و برقي نبود؛ اما باز، مشق شبهاي كودكان آب است

همه شب وقت گفتن املا، پشت تصميم خيس كبري، تو

مرد با اسب، نه! عوض شده درس: اسب بي مرد آمد از صحرا

چقدر جلوه كرده اي بي سر، وسط سوژه هاي انشا تو

خیلی دلم برای اینجا تنگ شده بود! خدا این گرفتاری ها را از ما بگیرد و گرفتار دام ضامن آهو کند!

این شعر را در وبلاگ سید حمیدرضا برقعی دیدم. یاد همین دو سه شب پیش افتادم و خیلی حال کردم:

با همین چشم های خود دیدم، زیر باران بی امان بانو!

درحرم قطره قطره  می افتاد،  آسمان  روی  آسمان  بانو

صورتم قطره قطره حس کرده ست، چادرت خیس می شود اما

به خدا گریه های من گاهی، دست من نیست مهربان بانو

گم شده خاطرات کودکی ام، گریه گریه در ازدحام حرم

 باز هم آمدم که گم بشوم، من همان کودکم همان،بانو

باز هم مثل کودکی هر سو، می دوم در رواق تو در تو

دفترم دشت و واژه ها آهو... گفتم آهو و ناگهان بانو...

شاعری در قطار قم - مشهد، چای می خورد و زیر لب می گفت:

شک ندارم که زندگی یعنی، طعم سوهان و زعفران بانو

شعر از دست واژه ها خسته است، بغض راه گلوم را بسته است

بغض یعنی که حرف هایم را، از نگاهم خودت بخوان بانو

این غزل گریه ها که می بینی، آنِ شعر است، شعر آیینی

زنده ام با همین جهان بینی، ای جهان من ای جهان بانو!

کوچه در کوچه قم دیار من است، شهر ایل من و تبار من است

زادگاه من و مزار من است، مرگ یک روز بی گمان ...

ما غایبیم، اما امام حاضر تویی..

اشهد انک تشهد مقامی و تسمع کلامی و ترد سلامی...

با تشکر از یوسف رحیمی:

سخن به مدح تو بايد فصيح و كامل گفت
هم از شكوه مقامت ، هم از فضائل گفت

شبيه صائبِ صاحب سخن قصيده نوشت
غزل غزل سر زلف تو را چو بيدل گفت

نه چند مثنوي و قطعه و غزل ، بايد
كه شرح قصة حسن تو در رسائل گفت

عبا ، نه ... اينكه گداي شما شدم كافيست
حديث حسن تو كي مي توان چو دعبل گفت

تفضلي ! كه فقط از تو خوانده ام يك عمر
و من نگفته ام و هر چه بود اين دل گفت

زلال اشك مرا از تبار كوثر كن
در آسمان دو دستت مرا كبوتر كن
*

به قفل بسته كليد اجابت است اينجا
كه آستانة جود و كرامت است اينجا

به دلنوازي جان در رواق او بنشين
چرا كه قبر مسيحاي عترت است اينجا

بكوش تا پرِ پروانه اش شوي ،‌ زيرا
پر از تلأ لؤ شمع هدايت است اينجا

زلال اشك تو از چشمة خلوص دل
هميشه إذن دخولِ زيارت است اينجا

نه ديدن حرم و قبر و صحن و گلدسته
هدف وصال حقيقي حضرت است اينجا

دوباره كسبِ ثواب هزار حج كردم
طواف قبرِ تو يا ثامن الحجج كردم
*

ببين كه حال و هواي حرم چه عرفانيست
پر از بلور و كبوتر پر از چراغانيست

به لطف گنبد و گلدسته هاي زر پوشش‌
هميشه صحن حرم پر فروغ و نورانيست

كجاست روضة رضوان به غير از اين مرقد
كجاست جنت الأعلي اگر كه اينجا نيست

صداي پر زدن بال جبرئيل است اين
در ازدحام حرم گرمِ عطر افشانيست

حديث سلسله از يادمان نخواهد رفت
ولايتت به خدا شرطي از مسلمانيست

هزار مرتبه شكر خدا كه نور تو
چراغ زندگي مردمان ايرانيست

كتاب رأفت و مهرت پر از حكايتها
نظيرِ قصة آن پير مرد سلمانيست

ز يادِ مردمِ سايه نشين ايوانت
نرفته خاطره هاي نماز بارانت
*

سلام ! مظهر يكتاي « ليس إلا هو »

سلام ! حضرت خورشيد ! ماهِ يوسف رو

مقام عصمتتان « إنما يريد الله »
قسم به اشهد أن لا اله الا هو

شبي نشان بده از باب « يطمئن قلوب »
به چشم خسته­ مان گوشه اي از آن ابرو

دخيل گريه ببنديد زائران اينجا
به حلقه هاي ضريح مطهر از هر سو

چگونه ضامن دلهاي ما نخواهد شد
رئوف شهر كه كرده ضمانت آهو

خوشا به حال كسي كه شبيه اهل نظر
به خدمت حرمش گيرد از مژه جارو

غباري از اثر رفت و آمدش شايد
شبيه فرش حرم بر روي سرش باشد
*

هميشه باغ لبش غنچة تبسم داشت
كه خنده با لب نورانيش تفاهم داشت

تمام عمر شريفش ، مكارم الأخلاق
به لحظه لحظة  اوقات او تجسم داشت

اگر امام رئوف است ، بسكه همواره
به سينه دغدغة مشكلات مردم داشت
           

براي رزق تمامِ كبوتران شهر
حياط خانة آقا هميشه گندم داشت

هر آنكه جرعه اي از جام معرفت نوشيد
سري به خاك قدوم امام هشتم داشت

و هر فرشته براي تبرك بالش
به خاك راه امامِ رضا تيمم داشت

براي ما به جز اين آستان پناهي نيست
از آسمانِ حرم تا بهشت راهي نيست

*
تويي كه اين همه دارالشفايِ دل داري
نرفته از حرمت نا اميد بيماري

دوباره نغمة نقّاره خانه مي آيد
شفا گرفته كسي با تفضّلت ! آري

كجاست گوش دلي تا كه بشنود هر روز
از اين ترنم نقاره بانگ بيداري

دو بال پر زدنت را قنوت اشكت كن
ببين براي پريدن عجب سبكباري

دوباره پنجره فولاد و إذن كرب و بلا
ميان صحن حرم شد چه گريه بازاري

دوباره روضه گرفتند زائران اينجا
بياد مشك عطش نوش و خشك سرداري

رهاست در نفس اين حرم شميم ياس
به ياد علقمه و قبر حضرت عباس