شعری از سید محمد حسین ابوترابی(قروين)

پلک خورشید به فرمان تو برمی‌خیزد
صبح، از سمت خراسان تو برمی‌خیزد

نور، هر صبح می‌افتد به در خانه‌ی تو
بعد از گوشه‌ی چشمان تو برمی‌خیزد

می‌کند مست، ملائک را در حال سجود
عطر سبزی که از ایوان تو بر می‌خیزد

تا کسی زیر رواق تو دلش می‌گیرد
ابر می‌پیچد و باران تو بر می‌خیزد

با دل پاک کبوتر تو چه گفتی که هنوز
بال وا کرده، پرافشان تو بر می‌خیزد

آخرین حلقه‌ی درهای جهانی مولا!
درد می‌آید و درمان تو بر می‌خیزد

باز از مرو بیا...! تا که ببینی که چطور
-دل و دین باخته-  ایران تو برمی‌خیزد