شعری که امروز انتخاب کرده ام، جریانی دارد که تعریف کردنش خالی از لطف نیست...

راستش بعد از ماجرایی که در سال ۸۰ پیش آمد، عادت کردم که حتمن در حرم امام رضا(ع) با دیوان حافظ بروم. یادش به خیر همان سال، با بچه ها روی سکوی جلوی ایوان گوهرشاد، رو به ضریح می نشستیم و فال حافظ می گرفتیم. بگذریم...

امسال برای مبعث باز توفیق زیارت آقا امام رضا(ع) را پیدا کرده بودم، اما راستش دیوان حافظم را یادم رفته بود ببرم. روز اول گذشت، اما روز دوم طاقت نیاوردم. رفتم از کتابفروشی حرم یک دیوان خریدم و رفتم حرم. اتفاقا آن روز خیلی حالم خراب بود....

هر کاری کردم نتوانستم بروم طرف ضریح. انگار کسی جلویم را می گرفت. خیلی حالم گرفته شده بود. رفتم صحن قدس... همان جا که فقط پرچم گنبد پیداست، همان جا، روی خاک سنگفرشهای حرم نشستم و شروع کردم به صحبت کردن با آقا و تفألی به دیوان حافظ زدم... که به یاد ماندنی ترین تفأل عمرم شد! (بیت آخر)

بگذار تا ز شارع میخانه بگذریم

کز بهر جرعه​ای همه محتاج این دریم

تا بو که دست در کمر او توان زدن

حافظ چو ره به کنگره کاخ وصل نیست

با خاک آستانه این در به سر بریم