شعری از فاطمه طارمی:

گم کرده‌ام در ازدحامِ شهر، سويت را
سمتِ بهشتِ سرزمينِ آرزويت را

ابري‌ترين جغرافياي خواهشم، برخيز
با من ببار آبي‌ترين بغض گلويت را

خورشيد يخ بسته است در من سال‌هاي سال
آري بتاب اي آفتاب حسن رويت را

بگذار تا گلدسته‌هايت پربگيرد باز
اين خاطر دلتنگ، اين در جستجويت را

من عاشقم، سلول‌هايم خوب مي‌فهمند
مثل کبوترهاي عاشق، چارسويت را

عطر حرم از هر طرف مي‌بارد، اما عشق
اين کودکِ آواره گم کرده‌است کويت را

آيا کدامين جاده با من مي‌رسد تا تو
عمريست سيبي سرخ گم کرده‌ست جويت را

اي آبروي گريه‌ها‌، دستم يه دامانت
اين بار هم مهمان کن اين بي‌آبرويت را

نهر و هلال ماه و مه کم‌رنگ، ... گم کردم
سمت بهشت سرزمين آرزويت را...